Wskazówki dla autorów

TERMINY WYDAWNICZE

  • Monografia. Poważne, wielostronicowe opracowanie naukowe - opracowane jako książka lub odrębny tom czasopisma naukowego lub ich znaczna część - będące twórczym i całościowym przedstawieniem określonego zagadnienia i zawierające albo nowe dla nauki obserwacje dokonane przez autora, albo nowe koncepcje teoretyczne przedstawione na tle dotychczasowego stanu wiedzy w omawianej dziedzinie. Nie należy przedstawiać jako monografii artykułów przeglądowych, nawet jeśli ukazały się w wydawnictwach o zasięgu międzynarodowym. Jako monografia może być przyjęte opracowanie kartograficzne, a jako rozdział - mapa w atlasie.
  • Arkusze wydawnicze. Maszynopis znormalizowany ma na jednej stronie 1800 znaków (30 wersów x 60 znaków w wersie wraz z odstępami). Arkusz wydawniczy liczy 40 000 znaków albo 3000 cm2 ilustracji.
  • Abstrakt. Zwięzłe streszczenie zawierające wyniki i wnioski (objętość: 300-500 znaków). Zawartość abstraktu odgrywa kluczową rolę, gdyż w połączeniu z tytułem jest najczęściej czytaną częścią artykułu. Nieciekawy, rozwlekły lub zdawkowy abstrakt może sprawić, że osoby szukające informacji na dany temat zniechęcą się i nawet nie zajrzą do głównej części publikacji. Trzeba więc zainteresować czytelnika i przekazać mu jak najwięcej konkretnych wiadomości. W pracy oryginalnej stosuje się na ogół abstrakt informujący, tj. odpowiadający na pytania:
    • Dlaczego podjęto badania?
    • Co zrobiono i w jaki sposób?
    • Jakie uzyskano wyniki?
    • Jakie znaczenie mają uzyskane wyniki?
    Nie wolno umieszczać w abstrakcie danych, których nie ma w artykule. Nie ma tu także miejsca na to, co jest oczywiste (np. zamiast W pracy omówiono wyniki pomiarów... wystarczy Zmierzono...). Nie trzeba również powtarzać informacji zawartych w tytule pracy (W. Młyniec, S. Ufnalska, Scientific communication, czyli jak pisać i prezentować prace naukowe. Sorus, Poznań 2003, s. 23).
  • Streszczenie. Przedstawienie celu pracy, stosowanych metod, uzyskanych wyników oraz oceny ich znaczenia (600-1000 znaków). W niektórych czasopismach, oprócz abstraktu umieszczanego na początku artykułu, dodaje się na końcu dłuższe streszczenie. Najczęściej są to angielskie streszczenia artykułów publikowanych w języku polskim (lub innym). Ponieważ obecnie coraz częściej polskie czasopisma publikują całe artykuły w języku angielskim, przydatne mogą być ich streszczenia w języku polskim (W. Młyniec, S. Ufnalska, Scientific communication, czyli jak pisać i prezentować prace naukowe. Sorus, Poznań 2003, s. 35).
  • Wydawnictwo ciągłe. Wydawnictwo ukazujące się częściami, w określonych bądź nie odstępach czasu (Słownik wydawcy. 1997. Oprac. B. Kalisz. WNT, Warszawa, s. 217).
  • Wydawnictwo zwarte. Dzieło lub zbiór dzieł jednego albo wielu autorów wydane w jednym bądź kilku tomach jako całość lub sukcesywnie w postaci poszczególnych tomów (lub zeszytów), przy czym czas zakończenia wydawania jest z góry przewidziany przez wydawcę (Słownik wydawcy. 1997. Oprac. B. Kalisz. WNT, Warszawa, s. 218).
  • Nie z imiesłowami przymiotnikowymi piszemy zawsze łącznie. Dotychczas obowiązywała pisownia łączna lub rozdzielna w zależności od znaczenia: czasownikowego (nie umyty, czyli taki, którego nie umyto) lub przymiotnikowego (nieumyty, czyli brudny). Obecnie stosujemy zawsze pisownię łączną, czyli niebędący, niezaliczony, nieużywany, niepracujący. Nie zmieniła się pisownia nie z rzeczownikami. Prawie zawsze piszemy je łącznie, czyli nieinżynier, nietechnik (na podstawie A. Mazik-Krysińska, O pułapkach językowych. Błędy stare i nowe.).
  • Używanie słowa posiadać. Można go stosować tylko w odniesieniu do człowieka. Według normy językowej nie należy łączyć go z nazwami rzeczy drobnych i z pojęciami abstrakcyjnymi, m.in. nazwami wyrobów, aparatury, urządzeń. Wyroby, urządzenia mogą coś mieć, mogą być w coś wyposażone, zaopatrzone, mogą się czymś charakteryzować, coś wykazywać, czymś wyróżniać, ale nie mogą niczego posiadać (na podstawie A. Mazik-Krysińska, O pułapkach językowych. Błędy stare i nowe.).
  • Nadużywanie wyrazu wysoki (niski). Ten przymiotnik, oznaczający najczęściej pionowy wymiar czegoś, bywa nadużywany w znaczeniach przenośnych. Wyrażenia poprawne to: wysokie ciśnienie, wysoka temperatura, wysokie napięcie, wysoki poziom, wysoki stopień, wysoka kultura. Sformułowania błędne to: wysokie wyniki zamiast dobre, wysoka skuteczność zamiast duża, wysokie tempo zamiast szybkie, wysokie stężenie zamiast duże, wysoka jakość zamiast dobra, wysokie prawdopodobieństwo zamiast duże (na podstawie A. Mazik-Krysińska, O pułapkach językowych. Błędy stare i nowe.).
Opracowania zalecane w rozwiązywaniu problemów językowych (najlepiej sięgać po najnowsze wydania)
  • Słownik ortograficzny PWN wraz z zasadami pisowni i interpunkcji. Red. E. Polański. PWN, Warszawa.
  • Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN. Red. A. Markowski. PWN, Warszawa.
  • J. Podracki, A. Gałązka, Słownik interpunkcyjny. PWN, Warszawa.
  • E. Polański, A. Skudrzykowa, Słownik pisowni łącznej i rozdzielnej. Razem czy osobno? PWN, Warszawa.
  • W. Młyniec, S. Ufnalska, Scientific communication, czyli jak pisać i prezentować prace naukowe. Sorus, Poznań 2003.
  • Weiner, Technika pisania i prezentowania przyrodniczych prac naukowych. Przewodnik praktyczny. PWN, Warszawa 2000.
  • http://slowniki.pwn.pl/poradnia/ na stronie dostępne są słowniki: ortograficzny, języka polskiego, wyrazów obcych oraz istnieje możliwość porady językowej