Wskazówki dla autorów

Zasady dobrego przygotowania maszynopisu

Tekst należy pisać czcionką 12-punktową, z interlinią 1,5 interlinii, z marginesem z lewej strony wynoszącym 4 cm. Wyróżnienia w tekście należy ograniczyć do minimum. Ryciny i tabele można umieszczać blisko ich powołania w tekście podstawowym lub na osobnych kartkach, zaznaczając ołówkiem na marginesie maszynopisu miejsca ich występowania.

Liczby dwu-, trzy- i czterocyfrowe należy pisać łącznie (np. 5234); począwszy od liczb pięciocyfrowych należy stosować odstęp co 3 cyfry, licząc od prawej strony (np. 15 725). W liczbach dziesiętnych należy stosować przecinek, nie kropkę (np. 2,53), z wyjątkiem prac w języku angielskim.

Jednostki. Obowiązuje układ SI. Sposób zapisu opcjonalny: g·dm-3 lub g/dm3. Skrót godziny to h (nie godz.), a sekundy – s (nie sek.). W zapisie jednostek złożonych konieczne są na środku kropki rozdzielające jednostki proste, np. N·m (nie Nm czy N×M).

Spacje. Zwrócić uwagę na odstępy między cyframi i innymi znakami, np. nie pomijać odstępu między skrótem a liczbą (s. 15, nie s.15), między inicjałem imienia a nazwiskiem (A. Kowalski, nie A.Kowalski).

Myślnik a dywiz. Myślnik (pauza, czyli dłuższa kreska, –) używany jest różnorako, np. zamiast domyślnego jest czy są, dla wyodrębnienia członów wtrąconych lub po rozwiniętych członach zdania. Dywiz (łącznik, czyli krótsza kreska, -) stosuje się głównie w wyrazach dwuczęściowych, np. flaga biało-czerwona, i między liczbami wyrażającymi zakres, od... do... (np. 35-67 m, 23-27°C). Myślnik powinien być oddzielony od tekstu odstępami, dywiz (łącznik) pisze się bez odstępów.

Wyróżnienia. Zaleca się unikać wyróżnień, szczególnie niewskazane jest spacjowanie, podkreślanie i pisanie wersalikami. Łacińskie nazwy taksonów roślin i zwierząt, a także słowa obce należy pisać kursywą.

Przypisy (notki). Przy kolejnych numerach odsyłaczy nie stosować dodatkowych wyróżnień graficznych (kropki czy nawiasy).

Ryciny, wykresy, schematy, fotografie należy numerować kolejno (bez podziału na wykresy, schematy, fotografie). Ich wielkość nie może przekraczać formatu B5 (12,5 × 19,5 cm). W wyjątkowych sytuacjach materiały ilustracyjne w większym formacie publikujemy na wklejkach. W czasopismach podpisy do rycin i pojawiające się na nich teksty zamieszczamy w dwóch językach: polskim i angielskim.

Ryciny nie powinny mieć obramowania i cieniowanego szarego tła. Krzywe czy słupki na wykresach nie mogą być kolorowe, gdyż zamienione na odcienie szarości będą nieczytelne. Słupki można wypełniać skontrastowanymi tłami, użyć cieniowania słupków lub linii różnego typu i kształtu (ciągła, przerywana, cienka, gruba). Istnieje możliwość publikowania prac z kolorowymi rycinami i fotografiami, wpływa to jednak na koszt publikacji i czas druku.

Ryciny podobnego rodzaju należy ujednolicić graficznie i pod względem użytych symboli. Opisy powinny mieć taką samą wielkość i być w takiej proporcji do ryciny, by były czytelne po ewentualnym jej zmniejszeniu.

Na wykresach, rycinach i schematach opis tekstowy upraszczamy do niezbędnego minimum. Zastępujemy go oznaczeniami (np. 1, 2, 3 ... lub a, b, c ...), natomiast wszelkie objaśnienia umieszczamy w podpisie, ewentualnie w legendzie pod ryciną (nie w tekście). Ewentualne napisy pojawiające się na rycinach zamieszczamy w dwóch językach (polskim i angielskim). Oznaczenia piszemy tekstem prostym, zmienne - tekstem pochyłym (italik). Prosimy nie stosować pogrubień. Na końcu podpisów do rycin nie stawiamy kropek.

Ryciny, wykresy i schematy prosimy dołączyć w wersji oryginalnej (plikach źródłowych). Nie przegrywać do Worda.

Pliki ze zdjęciami powinna wyróżniać możliwie najwyższa rozdzielczość (na przykład format .jpg). Ewentualne materiały skanowane z rozdzielczością minimum 300 dpi, a format skanowania wyłącznie czarno-biały.

Tabele. Należy dążyć do uproszczenia układu i ujednolicenia postaci tabel, unikać oddzielania poziomymi liniami poszczególnych wierszy. Wiersze numeruje się tylko wtedy, gdy jest to konieczne, ponieważ do tej numeracji sa odwołania w tekście. Opisy słowne w pierwszej kolumnie rozpoczyna się dużą literą. Pierwszą kolumnę zwykle wyrównujemy do lewej krawędzi, pozostałe – do środka. Gdy cała kolumna zawiera liczby dziesiętne, należy je ustawić „przecinek pod przecinkiem”. Objaśnienia (przypisy) do liczb, znaków czy słów w tabelach umieszczamy bezpośrednio pod tabelą. Jako odnośniki do przypisów zaleca się gwiazdki (*, **) lub małe litery (a, b). Przy odnośnikach nie stosować dodatkowych wyróżnień graficznych (kropki czy nawiasy).

W tabelach nie należy pozostawiać pustych pól rubrykowych.

Materiał zaczerpnięty z artykułów lub książek innych autorów wymaga podania ich źródła.

Wzory. Numery wzorów wpisywać po prawej stronie w nawiasach okrągłych. Między wzorem i jego numerem umieszczonym w nawiasie nie stosuje się znaków przestankowych. We wzorach nie mylić jedynki z literą l oraz zera z małą literą o i dużą literą O (szczególnie w indeksach górnych i dolnych). Nie stosuje się nawiasów w postaci skośnych kresek (zamiast nawiasów okrągłych). Ważne znaki przestankowe w zapisie wyrażeń typu a1, a2, ..., an (nie pomijać spacji po przecinkach). W indeksach górnych i dolnych są wskazane oznaczenia zwięzłe i krótkie, najwyżej trzyliterowe, np. Ikr (nie Ikryt).

We wzorach matematycznych (także w tekście) zapisuje się kursywą m.in.:

  • litery oznaczające liczby, wielkości zmienne i stałe oraz punkty geometryczne
  • oznaczenia funkcji, np. f(x)
  • oznaczenia i skróty literowe występujące w indeksach górnych i dolnych, np. xn+1

Pismem prostym zapisujemy:

  • liczby, także w indeksach, np. a1
  • skróty jednostek
  • w indeksach górnych i dolnych skróty dwu- lub trzyliterowe utworzone z pierwszych liter jakiegoś słowa, np. Bwe, ikr
  • stałe symbole funkcyjne, np. cos, lg, lim, Re, sin, tg
  • liczby specjalne: π i e
  • prawdopodobieństwo, np. P(A), wartość oczekiwaną E(x), wariancję zmiennej losowej D2(X), znak przyrostu Δ (delta)

Pismem prostym pogrubionym wyróżnia się macierze, np. A, I, E.

Pismem pochyłym półgrubym oznaczamy wektory, np. a, b, c.

Ważne! W zdaniach zawierających wzory konieczne jest ścisłe przestrzeganie logicznego następstwa zdarzeń, np. Po założeniu, że..., otrzymamy... lub Jeżeli założymy, że..., to otrzymamy... (nie: zakładając, że..., otrzymujemy...); Jeżeli a = 23, to... (nie: Podstawiając a = 23, mamy...).

Spis treści musi wiernie odzwierciedlać tytuły występujące w pracy.

Podział tekstu i numeracja. W pracach naukowych zaleca się stosowanie numeracji wielorzędowej, czyli:

  • 1, 2, 3 rozdziały
  • 1.1, 2.2, 3.3 podrozdziały I stopnia
  • 1.1.1, 2.2.2., 3.3.3 podrozdziały II stopnia

Niewskazane jest nadmierne rozbudowywanie spisu treści i wykraczanie poza numerację trójliczbową (np. 11.6.9).

Ważne! Tytuły numeracji wielorzędowej nie powinny być przedzielone tzw. tekstami wiszącymi, tzn. że bezpośrednio po tytule 1. rozdziału powinien następować tytuł podrozdziału 1.1. Uwagom wstępnym (jeśli są niezbędne i cenne) także nadajemy numer i tytuł (np. 1.1. Wprowadzenie, Uwagi ogólne). Należy je pomijać, kiedy zawierają tylko ogólniki i omówienie tego, co będzie przedstawione w podrozdziale. Nie stawia się kropek po tytułach (np. rozdziałów, tabel, streszczeń) ani na końcu podpisów do rycin. W tytułach nie dzieli się wyrazów i nie zostawia się przyimków na końcu wiersza.

 

Dokumenty do pobrania

Zgłoszenie do planu wydawniczego 2016- pdf Zgłoszenie do planu wydawniczego 2017

Nasze czasopisma

Nauka Przyroda Technologie
 
Acta Scientiarum Polonorum
 
Acta Scientiarum Polonorum
 
Roczniki AR - Seria Ekonomia
 
Wieści Akademickie